فرا تر از خیال...

بغض کرده ام صدای خود را نیز نمی شناسم که هر دم صدایت می کند و آهنگی دارد که درد این دل را فزونتر می کند.

و این دل چه طاقت ها که ندارد... آن روز ..یادم می آید چه شوقی داشتم که امروز خواهی آمد .

وای که چقدر خوشحال بودم...

ولی بی خبر از این که دست در دست یکی دیگر خواهی آمد...

آه... از آن موقع این دل نیمه جان شده

حیف...

حیف این چشم که برای تو گریه کرد...

حیف بارانی که بارید...

حیف گل های یاسی که برویم لبخند می زدند تا بفهمم زندگی زیبایی هم دارد

وحیف آن گنجشکی که برای تسکین درد دوریت هر روز می آمدو روی

درخت گیلاس حیات می نشست و برایم می خواند...

حالا من از چشمانم ، از باران، از گل یاس و گنجشک خجالت می کشم که بگویم آن بی وفایی که مدتها انتظارش را می کشیدم جوابم را چنین داد...

خواستم تا بار ديگر چيزي بنويسم


اما نه قلم نوشت و نه کاغذ نوشته هايم را روي خود حک کرد


چرا که هر دو دانستندکه بايد دوباره شرح و حال غم مرا بنويسند


قلم در دستانم شکست وکاغذ ها به هوا رفتند 
افکارم به هم ريخت و چشمانم با بارش اشکهايش که پر از درد درون بود


ارمغان تازه اي به گو نه هايم بخشيد


اما در خيال خود هميشه اين رويا را مي پروراندم


که دوستت دارم


اما من ساده دل به عشق تو داده بودم و هميشه با ياد نگاهت زندگي مي کردم


ولي همين را بدان که عشق داستان است


و من در اين عشق بازيچه اي براي تو بيش نبودم


نفرين بر اين عشق و نفرين به بودن

امشب دلم گرفته باز            

                            آه می کشم آه دراز

دلم یهو هواتو کرد 

                           هوای خنده هاتو کرد

هوای اون ناز و نگات

                           هوای بوسه هاتو کرد

خسته شدم از دوریات

                          خسته شدم از نامه هات

پس کی میاد صدای پات

                           تا بفهمم داری میای

وقتی بهت فک میکنم

                           نامه هاتو چک میکنم

میفهمم که دوسم داری

                             دوس داری که بوسم کنی

پس بیا پیش من تو باز

                                آروم بکن دستاتو باز 

بغلم کن عاشقونه

                                این خاطرات به یاد بمونه

 

سکوت فرصتی دارد،

                                         برای من

برای اینکه فکر کنم

                                            فکر کنم به آنچه که گذرانده ام

فکر کنم به آنکه مرا از تنهایی هایم نجات داد

ومن برای همیشه قبولش کردم

سکوت فرصتی داد به من که فکر کنم

                   به رویا هایی که همیشه آخرش او را بغل می کردم

و او بود عروس رویا های من

در این فرصت اندک می خواهم به یاد روزهایی باشم که با هم بودیم ،

همدیگر را دوست داشتیم، به اندازه ای که

یکی بودیم

همدیگر را دوست داشتیم به اندازه ای  که

با هم بودن را به دیدن باران ترجیح می دادیم

سکوت فرصت داد به من تا فکر کنم به این که

چطور دیدن یک لحظه دل مرا که مثال یک خانه ی چوبی کهنه است،

           با یک شهاب سنگ داغ، ویران کرد

ولی نتوانستم به این فکر باشم . چرا که آهی عمیق سکوتم را در هم شکست.

                                 

 

من تشنه ی مردن، خسته ی دنیا

                          کنج اتاق تاریکم ، چشم دوخته ام به نور قرمز رنگی که از پنجره روی دیوار اتاقم می ریزد و روی دیوار  پنجره ی سرخ  زردی، نو ء می سازد.

 

از بس گریه کرده ام زفراقت چشم هایم همرنگ غروب شده اند

آنقدر خسته ام که دگر توان آه کشیدن هم ندارم .

اتاقم یک پنجره دارد که یاد و خاطرات هر روز انتظارم است. این پنجره فقط صحنه ی تکراری را نشان میدهد....همان  راهی که از آن خواهی آمد...

دست خودم نیست هر بار که پشت پنجره می ایستم و راه دراز را نگاه می کنم و تورا در آن نمی بینم اشک از چشمانم به سوی شاخه گل پژمرده ای که آن روز ها هدیه ام کردی می ریزدو تنها غذایش همین دوقطره اشک من است که بعد از مرگم او هم خواهد مرد.